Ferdo Čulinović

Ferdo Čulinović (Karlovac, 17. maj 1897 – Zagreb, 15. septembar 1971) bio je hrvatski pravnik, pravni istoričar, univerzitetski profesor i akademik. Rođen u Karlovcu, detinjstvo je proveo u Senju gde je završio srednju školu. Diplomirao je pravo i doktorirao 1922. godine na Pravnom fakultetu u Zagrebu.

Radio je kao sudija i javni tužilac u više gradova Kraljevine Jugoslavije. Godine 1943. pridružio se NOP-u, učestvovao u radu ZAVNOH-a i posle rata postao redovni profesor na Pravnom fakultetu u Zagrebu, gde je predavao građansko procesno pravo, opštu istoriju države i prava i istoriju države i prava naroda Jugoslavije. Bio je osnivač i prvi direktor Instituta za istoriju države i prava. Godine 1962. izabran je za redovnog člana JAZU, a 1966. za dopisnog člana SANU.

Pored opsežnog naučnog rada, Čulinović se u mlađim danima okušao i u književnosti. Godine 1927. objavio je u Subotici zbirku kratkih priča Bura, u kojima je realistično prikazao društvene prilike, sudbinu običnih ljudi i pravne teme koje su proizašle iz njegovog sudskog iskustva.

Najveći deo njegovog opusa čine naučni radovi. Najvažnije monografije su Državnopravna istorija jugoslovenskih zemalja 19. i 20. veka (I–II), Jugoslavija između dva rata, Stvaranje nove jugoslovenske države, Slom stare Jugoslavije, Seljački ustanci u Hrvatskoj i Okupaciona podela Jugoslavije. Ukupno je objavio oko 48 knjiga i monografija i preko 115 naučnih radova. Bio je marksistički orijentisan pravni istoričar čiji su radovi imali veliki uticaj na jugoslovensku istoriografiju druge polovine 20. veka.

Dobio je nagradu „Božidar Adžija“ za životno delo (1967) i počasni doktorat Moskovskog državnog univerziteta (1970).