Dragutin Tadijanović

Dragutin Tadijanović (Rastušje kraj Slavonskog Broda, 4. novembar 1905. – Zagreb, 27. jun 2007.) hrvatski je pesnik, urednik i prevodilac, jedan od najčitanijih autora hrvatske književnosti 20. veka. Njegovo pesništvo odlikuju jasnoća izraza, slobodni stih i snažna povezanost ličnog iskustva s predelom, sećanjem i prolaznošću.

Odrastao je u zemljoradničkoj porodici, školovao se u Podvinju i Slavonskom Brodu, a u Zagrebu najpre studirao šumarstvo. Kasnije je prešao na Filozofski fakultet, gde je 1937. diplomirao književnost i filozofiju. U književnosti se javio 1922. pod pseudonimom Margan Tadeon. Radio je kao korektor, nastavnik i urednik, a od 1953. do 1973. vodio Institut za književnost i teatrologiju JAZU-a. Redovni član Akademije postao je 1965.

Prvu samostalnu zbirku Lirika objavio je 1931. Usledile su Sunce nad oranicama (1933.), Pepeo srca (1936.), Dani djetinjstva (1937.) i Tuga zemlje (1942.). Zavičajni svet Rastušja, majčin lik, oranice i uspomene na detinjstvo predstavljaju osnovu njegovog ranog pesništva. Pesme Dugo u noć, u zimsku bijelu noć, Visoka žuta žita i Daleko su od mene oranice spadaju u njegova najpoznatija ostvarenja.

U kasnijim knjigama, među kojima se izdvajaju Srebrne svirale (1960.), Prsten (1963.), Vezan za zemlju (1974.), Prijateljstvo riječi (1981.) i Kruh svagdanji (1986.), proširuje teme na grad, istoriju, umetnost, samoću i smrt. Jednostavan jezik postaje sredstvo složenog promišljanja ljudskog trajanja.

Značajan je i njegov urednički doprinos: priređivao je dela hrvatskih klasika, posebno Matoša, i učestvovao u sastavljanju antologija. Dobitnik je Nagrade „Vladimir Nazor” za životno delo (1967.) i Goranovog vijenca (1982.). Njegova poezija ostaje bliska čitaocima zahvaljujući spoju intimnosti, uzdržane osećajnosti i precizne pesničke slike.