Aleksandar Sergejevič Puškin

Aleksandar Sergejevič Puškin (1799–1837), ruski pesnik, prozni pisac i dramski pisac, smatra se ocem moderne ruske književnosti. Rođen u Moskvi u plemićkoj porodici afričkog porekla sa majčine strane, Puškin je odrastao u kulturnom okruženju. Školovao se u Carskoselskom liceju, gde je razvio ljubav prema književnosti. Njegov buntovnički duh i politički angažovani stihovi doveli su do njegovog progonstva 1820. godine, kada je poslat u južnu Rusiju. Kasnije je živeo pod vladinim nadzorom, ali je nastavio da stvara svoja najznačajnija dela.

Puškinov opus obuhvata poeziju, prozu i dramu. Roman u stihovima „Jevgenije Onjegin“ (1825–1832) je remek-delo ruskog realizma, koje istražuje ljubav, dosadu i sudbinu. Pesme poput „Bronzani konjanik“ (1833) i „Ruslan i Ljudmila“ (1820) učvrstile su mu slavu, kombinujući romantičnu strast i narodne motive. Drame „Boris Godunov“ (1825) i „Male tragedije“ (1830) pokazuju psihološku dubinu i istorijske teme. Prozna dela poput „Dame pika“ (1834) i „Kapetanove kći“ (1836) uvode realističnu naraciju u rusku književnost.

Puškinov jezik, elegantan i precizan, oblikovao je moderni ruski književni jezik. Njegov uticaj se proteže na Dostojevskog, Tolstoja i dalje. Njegov život je obeležen strastvenom prirodom, ljubavnim vezama i dugovima. Godine 1837. smrtno je ranjen u dvoboju braneći čast svoje supruge Natalije. Umro je u 37. godini, ostavljajući neizbrisiv trag.

U Hrvatskoj su Puškinova dela dostupna u prevodu, gde Ivan Sleming i drugi prevodioci prenose njegovu pesničku snagu. Puškin ostaje simbol ruske duše i univerzalnog književnog genija.