Dnevnik melankolije
Dževad Karahasan (1953–2023), bosanskohercegovački esejista i pozorišni stručnjak, u svojoj zbirci Dnevnik melankolije popunjava prazninu nedostatka interesovanja za dramu i pozorište u savremenoj književnosti.
U epohi gde se novo stavlja ravnopravno sa dobrim, Karahasan, kao eruditski klasik, otvara slojevite analize koje šokiraju otkrićima. Knjiga eseja tematski se bavi evropskom književnošću, posebno dramom: Klajstovim delom, Geteovim Faustom kao simbolom duhovne granice, Bihnerovim inovacijama. Vraća se Krleži, raščlanjujući njegove obrasce u eksjugoslovenskom nasleđu, dok bosansko-hercegovački deo otkriva Ahmeda Muradbegovića - zapostavljenog dramskog pisca koga Karahasan „otkriva“ savremenoj publici.
Ključne teme: faustovski problem u evropskoj simbolici, granice kao egzistencijalna metafora, srednjoevropski identitet između Istoka i Zapada. Melanholija nije samo emotivna, već i intelektualna - razmišljanje o kolapsu tradicije, ratnoj traumi i gubitku kulturnog kontinuiteta. Karahasanovi tekstovi, duboki i provokativni, spajaju istoriju, estetiku i filozofiju, podsećajući nas da je prava drama ogledalo duše Evrope.
Kao deo Karahasanovog „dnevnika“ izgnanstva i introspekcije, ova zbirka slavi esej kao oblik otpora zaboravu, nudeći „šokantna otkrića“ koja teraju čitaoca da duboko razmišlja o granici između prošlosti i sadašnjosti.
Jedan primerak je u ponudi
