Rakova obratnica

Od naizgled marginalnog književnog fenomena koji se čak i fizički pojavljuje van matice – u ozloglašenoj pariskoj izdavačkoj kući Obelisk – četrdesetogodišnji i samouki autor objavljuje svoj prvi, šokantni, kvaziautobiografski roman. Tako, od autsajderskog viška ograničenog dometa, od anarhičnog, „asocijalnog“, individualističkog, skandaloznog gesta koji se pojavljuje u vreme kada je glavna moda zapadnog književnog života „socijalna književnost“, Tropik Raka se postepeno ali sigurno kretao ka centralnom položaju u matici, američkoj književnosti, ušao je u književnu tradiciju kao jedan od glavnih naslednika i prenosilaca legitimne tradicionalne struje od Toroa i Vitmena do bitnika i Normana Mejlera. Dakle, iako se možda ne slažemo sa američkim pesnikom Karlom Šapirom koji je Milera nazvao „najvećim živim autorom“ 1960. godine, niti sa samim Mejlerom koji ga je nazvao „genijem“ i samo malo manje Dostojevskim, danas svakako sasvim jasno vidimo da je reč o piscu koji je imao oslobađajući uticaj na našu epohu više od bilo koga drugog, i time daleko prevazišao granice sopstvene književnosti... On, da bi proširio Mejlerovu sliku, dlaku po dlaku udaljava od „Velike mufte znanja“.