Pisci i problemi

Knjiga eseja i književne kritike Marina Franičevića, Pisci i problemi (Kultura, Zagreb, 1948), predstavlja izuzetno značajan dokument u istoriji književnosti, budući da je to bila prva knjiga kritika o hrvatskoj književnosti koju je nakon Drugog svetskog rata objavio jedan autor. Nastala u specifičnom i ideološki nabijenom posleratnom periodu, knjiga odražava tada dominantne dogmatske estetske stavove socijalističkog realizma, koji su kako od književnosti, tako i od pisaca, prvenstveno zahtevali društveno-politički angažman i usklađenost sa novim društvenim poretkom. Kroz niz tekstova, Franičević razmatra ključna estetska i praktična pitanja vezana za tadašnju književnost – od analiza pojedinačnih pisaca i pesničkih zbirki do širih razmišljanja o ulozi lirske poezije, prirodi umetničke istine i ideološkoj funkciji kritike. Iako je ovo delo u istoriji književnosti kasnije okarakterisano kao tipičan primer rane posleratne kritičke prakse, ono istovremeno svedoči o Franičevićevom izuzetnom poznavanju hrvatske poezije i nagoveštava njegov kasniji sveobuhvatni istorijski i naučni rad na polju hrvatske književnosti.