Georg Wilhelm Friedrich Hegel

Georg Vilhelm Fridrih Hegel (Štutgart, 27. avgust 1770 – Berlin, 14. novembar 1831) bio je nemački filozof, jedan od najznačajnijih predstavnika nemačkog idealizma i među najuticajnijim misliocima moderne filozofije. Njegov sistem obuhvata logiku, metafiziku, kao i filozofiju istorije, prava, religije, umetnosti i politike.

Studirao je teologiju i filozofiju na Univerzitetu u Tibingenu, gde se sprijateljio sa filozofom Fridrihom Helderlinom i budućim filozofom Fridrihom Vilhelmom Jozefom Šelingom. Nakon rada kao privatni učitelj, predavao je u Jeni, Hajdelbergu i Berlinu, gde je stekao veliki akademski ugled.

Njegovo prvo veliko delo, Fenomenologija duha (1807), prati razvoj svesti od neposrednog iskustva do apsolutnog znanja. Ono sadrži čuvenu raspravu o gospodaru i robu, koja je postala značajna za kasniju socijalnu i istorijsku filozofiju.

U delu Nauka logike (1812–1816) Hegel razvija sistem pojmova i njihovog unutrašnjeg kretanja, dok Enciklopedija filozofskih nauka (1817) pruža pregled njegove filozofije logike, prirode i duha. U Osnovama filozofije prava (1821) on razmatra slobodu, moralnost, građansko društvo i državu.

Dijalektika zauzima centralno mesto u njegovoj misli – to je koncept prema kojem se ideje i istorijski oblici razvijaju kroz unutrašnje protivrečnosti i njihovo razrešenje. Hegel posmatra istoriju kao proces postepenog ostvarivanja slobode.

Njegova predavanja, objavljena posthumno, uključuju Predavanja o filozofiji istorije, Predavanja o estetici, Predavanja o filozofiji religije i Predavanja o istoriji filozofije.

Hegelova filozofija je duboko uticala na Karla Marksa, Serena Kjerkegora, Fridriha Engelsa i brojne kasnije filozofske pravce. Njegovo shvatanje istorije, društva i odnosa između misli i stvarnosti ostaje ključni temelj savremene filozofije.