Povijest hrvatske književnosti 1-5

Prvi tom, Usna i narodna književnost (Bošković-Stuli, Zečević), istražuje od Baščanske ploče do 19. veka, analizirajući žanrove (epski, lirski, paremiologija) i ulogu narodne tradicije u nacionalnom razvoju (npr. Kačić, Jarmek). Kritičari ističu pionirski napor, ali i potrebu za podelom na dva toma.

Drugi tom, Srednjovekovna književnost (Hercigonja), zamišlja 9.–14. vek kao samostalnu stilsku formaciju, ispitujući jezik, ritam, žanrove (proza, poezija) i hrvatski doprinos panslovenskom nasleđu (npr. Vinodolski zakonik). Metodološki pluralizam se hvali kao model.

Treći tom, Od renesanse do prosvetiteljstva (Franičević, Švelec, Bogišić), obuhvata 16.–18. vek, sa fokusom na renesansne pisce (Gundulić, Palmotić, Zoranić) i barok, kao i glagoljsko nasleđe. Već kao udžbenik, kritikovan zbog prevelikog obima.

Četvrti tom, Ilirizam – Realizam (Živančević, Frangeš), ispituje 19. vek: Ilirizam (Gaj, Mažuranić, Preradović) u kontekstu romantizma i panslavizma, realizam (Šenoa, Gjalski, Kovačić) kroz političke okolnosti (Nagodba) i estetiku. Naglašena je metodološka razlika između pozitivizma i stilskog pristupa.

Peti tom Moderna književnost (Šicel) bavi se periodom od 1895. do 1914. godine, generacijskim pokretom (Prag, Beč), autorima (Matoš, Nazor, Vidrić) i odnosom između umetnosti i politike u „bel epoku“. Kritičari hvale sintezu, ali ističu nedostatak dubine u teoriji.

Serija naglašava pluralizam, ali je kritikovana zbog svoje neravnoteže i preliminarne strukture. Pionirsko delo za valorizaciju hrvatske književnosti kao dinamičnog procesa.