Što je čuvalo nadu
Boris Maruna, pesnik i esejista, nosio je teret istorije koja je od rane mladosti bila prećutkivana i poverena mitu. Taj teret je nosio u svojim pesmama, ali i u svojoj esejističkoj prozi, koja je prvi put sakupljena u ovom izdanju.
Reč je o tekstovima koji su nastali tokom njegovog izgnanstva, kao i onima objavljenim nakon povratka u domovinu 1991. godine. Sopstvenim životom, Maruna je nosio taj istorijski teret sa neobičnom hrabrošću i nepredvidivošću, što njegovo delo čini još vrednijim, jer je u početku nastajalo u duhovno retrogradnom okruženju posleratne hrvatske emigracije, a kasnije u potpuno obrnutom sistemu vrednosti rane postkomunističke Hrvatske. Maruna se oduvek izdvajao iz tih svetova drugačijim glasom... Nema sumnje da je Boris Maruna jedan od najboljih hrvatskih pesnika koji je radio u emigraciji, i koji je sudbonosno isprepletao svoj život sa svim svojim tekstovima, bez obzira na to da li su bili stihovi ili proza. Konačno, u hrvatskoj književnosti niko nije uspeo da poveže težinu istorijskog i mitskog prostora sa stvarnošću sopstvenog života kao on. I niko nije stvorio toliko bolno tačnih i lucidnih mostova između tih odvojenih svetova kao Maruna.
Jedan primerak je u ponudi
