Mladi Krleža i njegovi kritičari (1914-1924)
Lasićeva studija koristi metod ontološkog strukturalizma da bi analizirala Krležin rani opus (1914–1924) i kritičke reakcije, otkrivajući napetost između estetske autonomije i ideološkog angažmana.
Monografija Stanka Lasića Mladi Krleža i njegovi kritičari (1914-1924) je ključna studija hrvatske krležologije koja, primenom ontološkog strukturalizma, prevazilazi klasične biografske i književno-istorijske okvire. Lasić ne posmatra rani period Krležinog stvaralaštva izolovano, već u neraskidivoj dinamičkoj vezi sa recepcijom njegovih savremenika, uspostavljajući metodološku osnovu za njegovu kasniju monumentalnu Krležologiju.
Delo je koncipirano kroz četiri analitička sloja: imanentno tumačenje ranog opusa (ekspresionističke drame, Legende, poezija i ratna proza), tipologiju kritičkih reakcija, analizu društveno-istorijskog konteksta i metakritičko obračunavanje sa prethodnom literaturom o Krleži. Lasić precizno klasifikuje odjeke u rasponu od tradicionalne buržoaske kritike – koja u Krležinom izrazu vidi „haos“ i kršenje kanona – do avangarde i rane levice, koje pokušavaju da ga svedu na ideološko i propagandno oruđe.
Sadržaj knjige zasnovan je na otkrivanju fundamentalne napetosti kod mladog Krleže: sukoba između imperativa estetske autonomije i hegelijanske nužnosti istorijskog i političkog angažmana. Kroz analizu polemika i nesporazuma savremenika u ključnom periodu sloma Austrougarske i nastanka Kraljevine Srba, Hrvata, Hrvata i Slovenaca, Lasić ne samo da rekonstruiše mentalnu i estetsku mapu hrvatskog društva, već i naučno precizno prikazuje proces kojim se sporni autor nametnuo kao centralna figura hrvatske književnosti do 1924. godine.
Jedan primerak je u ponudi
