Sto godina samoće
Hronika sedam generacija porodice Buendija u izolovanom selu Makondo. Kroz uspon i pad porodice, Markes prikazuje sudbinu Latinske Amerike, preplićući stvarnost, magiju i neizbežnu usamljenost.
Sto godina samoće (1967) remek-delo je kolumbijskog nobelovca Gabrijela Garsije Markesa i ključni roman magičnog realizma. Radnja prati porodicu Buendija tokom jednog veka u izmišljenom selu Makondo, koje su usred netaknute divljine osnovali patrijarh Hose Arkadio Buendija i njegova supruga Ursula Iguaran. U početku, selo živi u mitskom miru, ali vremenom ga zapljuskuju ratovi, moderna tehnologija, eksploatatorske strane kompanije i politički sukobi, čime se odražava burna istorija čitave Latinske Amerike. Pokretačka snaga pripovedanja je ciklična priroda istorije: generacije porodice Buendija ponavljaju iste greške, nose ista imena i podležu teretu sopstvenih strasti, opsesija i kobne usamljenosti. Članovi porodice – od ratobornog pukovnika Aurelijana Buendije do poslednjih potomaka – uzalud traže bliskost, a ipak ostaju zarobljeni u sopstvenim mentalnim i emocionalnim tamnicama. U romanu su fantastični elementi – poput uzdizanja u nebo, višegodišnjih kiša i proročanstava – prikazani kao sasvim uobičajeni delovi svakodnevice. Priča dostiže vrhunac kada poslednji izdanak porodice Buendija dešifruje tajanstvene zapise ciganskog mudraca Melkijadesa. U trenutku kada shvata da je porodična sudbina odavno zapisana, razorni uragan briše Makondo sa lica zemlje, potvrđujući da loze osuđene na sto godina samoće ne dobijaju drugu šansu na ovom svetu.
Jedan primerak je u ponudi
