Simeon Veliki

Glavni lik ove istorijske drame Tresića je Simeon Veliki, ambiciozni bugarski vladar koji teži hegemoniji nad balkanskim Slovenima i proširenju carstva na račun Vizantije i njenih suseda. Nasuprot njemu stoji Tomislav, hrvatski kralj koji predstavlja ideju slovenske konfederacije i ravnopravne saradnje balkanskih plemena. Sukob između dve ideje – bugarske hegemonije i hrvatske konfederacije – čini ideološku jezgru tragedije. Pobeda je na strani hrvatske ideje.

Tragedija obuhvata i romantične i dinastičke motive: Simeonova ćerka Rajna je zaljubljena u Tomislava i postaje hrvatska kraljica, što dodatno komplikuje odnos između oca i zeta. Drama sadrži intrige, ratne sukobe, izdaje (npr. srpski knez Zaharija) i završava se Simeonovim porazom. Tomislav se pojavljuje kasnije u drami (u 4. činu, na krunisanju na Duvnom polju), ali kao jaka ideološka i vojna snaga.

Tresić je delo napisao temeljno proučavajući *istorijske izvore (Porfirogenet, vizantijski hroničari, Rački, Kukuljević, Jireček itd.), gotovo kao naučnu studiju, ali sa patriotskim i romantičnim pristupom. U pogovoru jasno ističe sukob ideja: hegemoniju jednog plemena (Bugari) naspram konfederacije (Hrvati).

Premijerno je izvedena 1896. godine u Hrvatskom narodnom pozorištu, ali nije doživela veći pozorišni uspeh zbog epske dužine i pasivnijeg glavnog lika. Delo pripada nizu Tresićevih istorijskih drama sa nacionalnim i klasičnim motivima (Ljutovid Posavski, Katarina Zrinska itd.). Danas je cenjena kao izraz hrvatskog romantičarskog istoricizma kraja 19. veka i redak dramski prikaz hrvatsko-bugarskih odnosa u srednjem veku.