Zastave 1-5

„Zastave“ Miroslava Krleže jedan su od najopsežnijih i najsloženijih romana hrvatske književnosti. Nastajale su između 1962. i 1968. godine i sastoje se od pet svezaka u kojima autor prikazuje dramatično razdoblje s početka 20. stoljeća – vrijeme raspada Austro-Ugarske Monarhije, političkih previranja, nacionalnih sukoba i ideoloških lomova u hrvatskom društvu. U središtu je lik Franza/Franje Kamila Zvonića, mladića razapetog između lojalnosti carstvu i potrage za nacionalnim, političkim i moralnim identitetom.

Kroz njegovu unutarnju borbu i put duhovnog sazrijevanja, Krleža slika lik tipičnog intelektualca epohe: obrazovanog, ali dezorijentiranog čovjeka koji traži smisao u svijetu punom proturječja. Zvonićev život i njegovi odnosi s drugim likovima otvaraju pitanja o pripadnosti, vjeri, revoluciji, socijalnim nepravdama i osobnoj odgovornosti. Roman obuhvaća širok spektar društvenih slojeva – od aristokracije i vojske do radnika i studenata – stvarajući panoramu jednog urušavajućeg carstva i spiritualne krize europskog čovjeka.

Krležin stil u „Zastavama“ je gust, ritmičan i slojevit, često prelazi iz pripovijedanja u filozofsku raspravu ili lirsku meditaciju. Djelo se nadovezuje na Krležine ranije teme – odnos pojedinca i ideologije, intelektualnu samosvijest i moralnu dilemu. „Zastave“ nisu samo politički roman, nego i duboka analiza jedne epohe i njezina duha. Krleža kroz propast carstva vidi i simboličan kraj iluzija o redovima, vjeri i idealima koji su oblikovali čitavu generaciju.