Thomas Mann

Tomas Man, nemački pisac, esejista i jedna od najznačajnijih ličnosti evropske književnosti 20. veka, rođen je 6. juna 1875. godine u Libeku, a preminuo 12. avgusta 1955. u Cirihu. Dobio je Nobelovu nagradu za književnost 1929. godine, prvenstveno zahvaljujući romanu Budenbrokovi, koji mu je doneo međunarodno priznanje.

Odrastao je u uglednoj trgovačkoj porodici, a nakon očeve smrti preselio se u Minhen, gde je započeo svoju književnu karijeru. Njegov prvi veliki roman, Budenbrokovi (1901), prikazuje propadanje jedne građanske porodice tokom nekoliko generacija, istražujući sukob između umetničkog senzibiliteta, društvenih očekivanja i građanskih vrednosti.

Usledile su novele Tonio Kreger (1903) i Smrt u Veneciji (1912), u kojima se bavi odnosom umetnosti i života, lepotom, strašću i moralnom odgovornošću. Roman Čarobni breg (1924) predstavlja višeslojni filozofski portret evropskog društva uoči Prvog svetskog rata, razmatrajući teme vremena, bolesti, smrti i ideoloških sukoba.

U tetralogiji Josif i njegova braća (1933–1943) on reinterpretira biblijsku priču kroz mitološke i psihološke perspektive. Roman Lota u Vajmaru (1939) posvećen je Geteovom životu i delu, dok Doktor Faust (1947) povezuje sudbinu umetnika sa duhovnom i političkom katastrofom Nemačke. Među njegovim kasnijim delima izdvaja se Ispovesti varalice Feliksa Krula (1954).

Nakon dolaska nacista na vlast 1933. godine, Man je napustio Nemačku i živeo u Švajcarskoj i Sjedinjenim Državama, gde je javno istupao protiv nacizma. Vratio se u Švajcarsku 1952. godine.

Njegov opus odlikuju psihološka dubina, ironija, filozofsko promišljanje i kritičko preispitivanje evropske kulture. Manova dela ostaju trajno svedočanstvo o odnosu između pojedinca, umetnosti, istorije i društvene odgovornosti.