Prognani grad
Roman ne nudi klasičnu radnju s jasnim početkom i krajem, već djeluje kao niz unutarnjih slika i osjećaja, čime dodatno naglašava rasutost svijeta koji opisuje.
Roman Prognani grad pripada ratnoj i postratnoj prozi i bavi se iskustvom izgnanstva, gubitka i razorenog identiteta tokom rata u Bosni i Hercegovini. U središtu priče je neimenovani pripovjedač koji se suočava s nestankom vlastitog grada – ne samo kao fizičkog prostora, nego i kao svijeta sjećanja, odnosa i smisla. Grad u romanu postaje simbol izgubljenog doma i kulture. Njegovo “progonstvo” ne znači da je grad doslovno premješten, nego da je uništen, raseljen i izbrisan iz života njegovih stanovnika. Ljudi su prognani iz svojih kuća, ali i iz vlastitih identiteta. Pripovijedanje je fragmentarno, isprekidano sjećanjima, snovima i refleksijama. Granica između stvarnosti i unutarnjeg doživljaja često je zamagljena, čime se naglašava trauma i dezorijentiranost likova. Rat se ne prikazuje samo kroz događaje, nego kroz psihološke posljedice: strah, gubitak, nostalgiju i osjećaj besmisla.
Jedan primerak je u ponudi
