Suđenje Isusu iz Nazareta
Dobro istražena, sažeta i provokativna, knjiga poznatog religioznog istoričara S. G. F. Brendona ostaje uticajna u biblijskoj kritici, inspirišući autore poput Reze Aslana. Ona pokazuje kako istoriju uglavnom pišu pobednici.
U ovoj klasičnoj studiji, britanski istoričar religije Semjuel G. F. Brendon rekonstruiše suđenje Isusu na osnovu Jevanđelja, ali kritički: jevanđeoski izveštaji nisu istorija, već teološka propaganda napisana nakon uništenja Hrama 70. godine nove ere, kako bi se rimski okupatori prikazali kao dobronamerni, a Jevreji kao krivi za krst.
Nastavljajući tezu knjige „Isus i zeloti“ (1967), Brendon vidi Isusa kao jevrejskog revolucionara, vođu zelota protiv Rimljana. Jevanđelja (posebno Markovo) modifikuju događaje: Pilat nije oklevao da osudi Isusa (kao kod Luke), ali je brzo pogubio pobunjenika zbog pretnje caru („Car je Jevrejin“). Jevrejski Sinedrion nije imao pravo na smrtnu kaznu, pa je suđenje bilo rimsko, a ne versko (protiv fariseja).
Knjiga analizira neslaganja: Matej i Luka omekšavaju Marka kako bi pripisali krivicu Jevrejima („Njegova krv na nama“), a Jovan dodaje teološke motive. Koristeći Josifa Flavija i arheologiju, Brendon objašnjava kontekst: Judeja je od 4. godine pre nove ere do 70. godine nove ere bila pod rimskom okupacijom, prepuna pobuna. Jevanđelja štite hrišćane od progona prikazujući Isusa kao žrtvu Jevreja, a ne Rima.
Više primeraka je u ponudi
