Thalassa: teorija genitalnosti
U delu „Talasa“, Ferenci povezuje seksualni nagon sa drevnom željom za povratkom moru – izvoru života. On tumači genitalnost kao biološko i simboličko ponovno sjedinjenje sa prvobitnim jedinstvom.
U delu „Talasa: Teorija genitalnosti“ (1924), mađarski psihoanalitičar Šandor Ferenci kombinuje psihoanalizu, biologiju i mitologiju u jedinstvenu viziju seksualnosti. Oslanjajući se na Frojdovu teoriju libida, on tvrdi da je seksualni nagon duboko ukorenjen u biološkoj prošlosti života. Za Ferencija, genitalna ljubav izražava čovekovu nesvesnu želju da se vrati u prvobitno stanje jedinstva – simbolično „moru“, izvoru života. On povlači paralele između embrionalnog razvoja u materici i drevnog evolutivnog prelaska sa mora na kopno, i vidi orgazam kao psihofizičko sećanje na ovo prvobitno jedinstvo. Seksualnost, za njega, nije samo želja za zadovoljstvom, već i težnja ka ponovnom sjedinjenju sa prvobitnim izvorom života i osećajem celine koji je čovek izgubio kroz razvoj svesti i civilizacije.
One copy is available
