Osječka arhitektura 1918. - 1945.

„Moderna arhitektura između dva svetska rata izrasla je iz secesije i odbacila je. Vladimir Bedenko

Cilj projekta je sveobuhvatan registar moderne arhitekture i graditeljstva na području grada Osijeka. Rad Sanje Lončar Vicković: Industrijska arhitektura Osijeka u periodu od 1918. do 1945. značajno je kao deo moderne evropske arhitekture. U tom kontekstu, smeštaj ima osnovne zajedničke karakteristike: korišćenje nosivih konstrukcija od betona, armiranog betona i čelika i funkcionalistički i minimalistički pristup oblikovanju fasade. Preteče moderne u Osijeku bile su zgrade OLT-a iz 1912. godine, u kojima su prvi put korišćeni beton i gvožđe kao primarni materijali. Najznačajniji industrijski objekti međuratnog perioda su Munjara i Remiza na južnoj obali Drave naspram Tvrđave. U vreme izgradnje predstavljale su impresivan arhitektonsko-tehnološki poduhvat koji je oličavao postulate savremenosti – jedinstvo konstrukcije i dizajna, čitljivost unutrašnjeg skeleta u jednostavnim, monumentalnim fasadama sa velikim staklenim panelima. Trenutno stanje industrijskih zona i fabrika iz perioda između dva svetska rata je izuzetno loše. Većina objekata u okviru nekadašnjih fabričkih krugova - OLT, Kožara, Šibičara - je napuštena, devastirana ili aktivno uništena. U fabrikama koje još uvek rade i koriste originalne pogone - Remiza, Saponija, HEP - promene u tehnologiji, ratna oštećenja, restauracija i sanacija doveli su do smanjenja autentične arhitektonske vrednosti. Ekstenzivna industrija, koja je dovela do stvaranja velikih industrijskih kompleksa, više ne postoji i nikada neće postojati. Zgrade propadaju, ali se fabrički kompleksi nalaze na najboljim lokacijama u gradu i sve su privlačniji investitorima. U tekstu se predlaže da se na prostoru nekadašnje Munjare otvori i smesti Tehnički muzej u kome se danas nalazi rezervni pogon gradske toplane.