Bilo pa prošlo: autobiografski zapisi
Knjiga „Bilo jednom u istoriji“ je zapravo najbliža klasičnoj memoarskoj priči, jer se bavi dramatičnim sedamdesetim godinama 20. veka, periodom Hrvatskog proleća.
Autor piše o ovim događajima posle četiri decenije; on je u zrelim godinama, priznati pisac, akademik; očekivalo bi se da sa pijedestala karijernog pisca, u svojim sećanjima na sedamdesete, romantično ocrta svoju ličnu ulogu u istorijskim previranjima. Pavličić, međutim, svesno bira poziciju autsajdera, minimizirajući čak i one činjenice sopstvenog političkog angažmana koje bi mnogi pokušali da pravilno kapitalizuju u postkomunističkim vremenima. Upravo ta, depatetizovana narativna pozicija; insistiranje na „niskoj poziciji naratora“, koji krupne događaje posmatra iz niže perspektive, ponekad sa blagim humorom, glavna je odlika ove knjige, koja više teži da skicira atmosferu jednog vremena, da slika običan život, nego da patetično slika velike istorijske freske.
Jedan primerak je u ponudi
