Oči

U zbirci poezije Oči (Oči, 1992), Ivan Golub u središte svog pesničkog promišljanja postavlja motiv oka – prozora u dušu, organa opažanja i primarnog medijuma susreta čoveka, sveta i Boga. Nastala u zreloj stvaralačkoj fazi autora, poezija u ovoj zbirci objedinjuje duboku teološku misao, filološku preciznost i osobenost lirske jednostavnosti. Golubovi stihovi prožeti su motivima svetlosti, tame, prolaznosti, božanske milosti i ljudske čežnje za transcendentnim. U njegovim pesmama oko nije samo fizički organ, već simbol duhovne budnosti, uvida i neposrednog susreta. Kroz kontemplativne i sažete pesničke forme, autor istražuje kako se duboko sakralno značenje može razaznati u svakodnevnim, naizgled malim trenucima i prirodnim pojavama. Pesnički jezik Ivana Goluba izuzetno je prefinjen, melodičan i evokativan – lišen suvišnog patosa, a ipak ispunjen značenjem i emocijom. Objavljena tokom teških ratnih godina devedesetih, ova zbirka čitaocu pruža doživljaj unutrašnjeg mira, nade i lepote, istovremeno svedočeći o dubokoj isprepletanosti hrišćanske duhovnosti i najvrednije hrvatske religiozne lirike 20. veka.