Narodni preporod Italije I-II

Nacionalna renesansa Italije I–II je istorijsko delo hrvatskog istoričara Antuna Dabinovića, objavljeno 1939. godine u izdanju Matice Hrvatske. Knjiga je podeljena u dva toma: prvi obuhvata period od 1815. do 1849. godine, a drugi period od 1849. do 1870/1879. godine, prateći ključne faze italijanskog nacionalnog preporoda i stvaranja moderne italijanske države.

Polazeći od situacije nakon završetka Napoleonovih ratova i odluka Bečkog kongresa, autor prikazuje političku fragmentaciju Apeninskog poluostrva, austrijsku dominaciju u severnoj Italiji i razvoj nacionalnih i liberalnih pokreta koji su težili oslobođenju i ujedinjenju zemlje. Posebna pažnja posvećena je revolucionarnim pokretima 1820-ih i 1830-ih, aktivnostima Đuzepea Macinija, organizaciji Mlade Italije i **revolucijama 1848–1849. godine. **što je označilo prekretnicu u italijanskoj renesansi.

U drugom tomu, Dabinović se bavi periodom političke konsolidacije pokreta pod vođstvom Sardinsko-Pijemontske monarhije. Analizira ulogu grofa Kamila Bensoa di Kavura, diplomatske aktivnosti prema Francuskoj i drugim evropskim silama, ratove za oslobođenje od austrijske vlasti i aktivnosti Đuzepea Garibaldija, čiji su vojni pohodi doprineli konačnom ujedinjenju većine italijanskih zemalja. Posebno mesto zauzima proglašenje Kraljevine Italije 1861. godine i postepeno uključivanje Venecije i Rima u jedinstvenu državu.

Delo je napisano sažeto i jasno, u skladu sa naučnopopularnom tradicijom Biblioteke Matice, i namenjeno je širokom krugu čitalaca zainteresovanih za evropsku istoriju. Pored predstavljanja italijanskih događaja, knjiga pruža uvid u način na koji su hrvatski intelektualci međuratnog perioda gledali na evropske nacionalne pokrete, često upoređujući italijanski Rizorđimento sa drugim renesansnim procesima 19. veka. Danas predstavlja vredan istoriografski izvor i svedočanstvo o hrvatskoj recepciji italijanske istorije u prvoj polovini 20. veka.