Marin Držić: pjesnik dubrovačke sirotinje
Knjiga hrvatskog pisca i esejiste Živka Jeličića jedno je od najuticajnijih tumačenja Marina Držića. Jelčić tumači Držića kao pisca bliskog običnom narodu i kritičara društvenih nepravdi dubrovačke renesanse.
U svojoj studiji, Jeličić razvija tezu da Držića ne treba posmatrati samo kao renesansnog komediografa, već i kao autora koji je kroz svoja dela izražavao interesovanja i osećanja rabskog naroda. Polazeći od društvenih odnosa u Rabijskoj Republici 16. veka, autor prikazuje sukob između plemstva i običnih građana, a Držićeve komedije tumači kao kritiku privilegovanih društvenih slojeva. U tom kontekstu, Držić postaje pesnik dubrovačke sirotinje, odnosno pisac koji govori o nepravdama, licemerju i društvenim razlikama kroz humor, satiru i živopisne narodne likove.
Studija je zasnovana na ranijem Jeličićevom istraživanju Držića i bila je deo šireg napora da se renesansna hrvatska književnost tumači kroz društvenu i istorijsku perspektivu. Sam autor je naglasio da je to deo opširnije studije koju je prethodno objavio u skraćenom obliku.
Iako su kasniji književni istoričari dovodili u pitanje neke Jeličićeve zaključke, knjiga ostaje važna u hrvatskoj držićologiji jer je među prvima sistematski povezala Držićev život, njegove političke stavove i književne likove sa društvenim okolnostima Dubrovnika u njegovo vreme. Time je otvorila prostor za nova tumačenja Držićevog opusa i njegovog mesta u hrvatskoj kulturnoj istoriji.
Jedan primerak je u ponudi
