Egmont: Tragedija u pet činova

Tragedija Egmont: Tragedija u pet činova (Egmont: Ein Trauerspiel in fünf Aufzügen, 1788) Johana Volfganga fon Getea predstavlja istorijsku dramu o slobodi, političkoj represiji, ličnoj časti i sukobu između pojedinca i apsolutističke vladavine. Radnja je smeštena u Holandiju 16. veka, u vreme otpora španskoj vladavini i verskim progonima pod kraljem Filipom II.

Protagonista, grof Lamoral od Egmonta, popularan je vojni zapovednik i zagovornik narodnih sloboda; uživa poverenje naroda, ali potcenjuje opasnost koju nose političke spletke. Za razliku od opreznog Vilijama Oranskog, Egmont veruje u sopstveni integritet i mogućnost postizanja dogovora sa vladarom. Dolaskom surovog vojvode od Albe, političke tenzije prerastaju u otvorenu represiju, a Egmont biva uhapšen i osuđen na smrt.

Paralelno sa političkom radnjom odvija se ljubavna priča između Egmonta i Klerhen, devojke iz običnog naroda, čija se odanost i pokušaj da spase voljenog završavaju tragično. Njena sudbina dodatno ističe sukob između lične sreće i istorijskih okolnosti.

U završnici, suočen sa pogubljenjem, Egmont doživljava simboličnu viziju slobode, koja njegovu smrt pretvara u moralnu pobedu nad tiranijom. Gete povezuje istorijske događaje sa idealima prosvetiteljstva i pokreta „Oluja i nagon“ (Sturm und Drang), stvarajući junaka čija je plemenitost istovremeno njegova najveća snaga i njegova politička slabost.

Delo istražuje odnos između slobode i odgovornosti, idealizma i političkog realizma, kao i cenu pružanja otpora samovolji vlasti. Ova tragedija je takođe poznata po scenskoj muzici Ludviga van Betovena, komponovanoj 1810. godine.