Operacija Walküre
Pokušaj atentata na Adolfa Hitlera 1944. godine u današnjoj Nemačkoj nije baš slavljen, bez obzira na hiljade pogubljenih, niti se posebno veliča herojski poduhvat jednorukog ratnog veterana Klausa fon Štaufenberga.
Bio je jedini od antihitlerovskih zaverenika koji je našao dovoljno hrabrosti i unutrašnje snage da unese eksploziv u Vukovu jazbinu. Za njega je rešenje bilo da ubije Firera, pa tek onda započne operaciju Valkure, pokrene jedinice Vermahta koje bi se obračunale sa SS i zauzele Berlin, Minhen, Keln i Beč. Razgovaralo se i o suludoj ideji anglo-američkog vazdušnog desanta na Berlin, nakon čega bi se nemački vojnici obračunali sa nacističkim jedinicama rame uz rame sa američkim i britanskim padobrancima, a onda bi nemačka vojska zaključila primirje na zapadu i produžila rat protiv Sovjetskog Saveza. Koliko god ovo zvučalo primamljivo, pregrejana nemačka ratna mašina nije mogla jednostavno da zaustavi ili poštedi posledice totalnog poraza na svim frontovima, kao i zahteva za bezuslovnu kapitulaciju upućenu sa sastanka Velike trojke u Teheranu. Pukovnik grof Štaufenberg, potomak starog pruskog vojnog plemstva, pojavio se ne kao savest nacije, već samo kao savest male grupe istomišljenika, pa ih je većina njihovih nemačkih savremenika smatrala izdajnicima. Lojalnost Fireru se izjednačavala sa lojalnošću Nemačkoj – ko je bio protiv Hitlera bio je i protiv Nemačke. Naravno, posle rata će se tvrditi da je bilo mnogo onih koji su mislili kao Štaufenberg, ali da nisu imali prilike da to izraze. Međutim, Firer nije sam vodio svoj rat i samo je jedan Nemac pokušao da ga zaustavi.
Jedan primerak je u ponudi
