Veliko proljeće
„Veliko proleće“ (1933) prikazuje buđenje i ponovno rođenje hrvatskog sela i običnog čoveka u međuratnom periodu – simboličan prikaz nacionalnog i društvenog proleća, seljačkog pokreta i ličnog sazrevanja glavnog junaka.
Stjepko Vrtar (1890–1945?), hrvatski pisac i finansijski stručnjak, aktivista Seljačke sloge, objavio je novelu Veliko proljeće 1933. godine, u izdanju Matice hrvatske (Naklada Pramatice). Delo pripada društveno angažovanoj prozi međuratnog perioda sa naglašenim narodnim i seljačkim motivima.
Novela prikazuje buđenje hrvatskog naroda 1930-ih godina kroz sudbinu mladog seljaka ili intelektualca sa sela. Autor opisuje teške životne uslove, siromaštvo, politički pritisak i nacionalno pitanje, ali i nadu u bolje sutra – „veliko proleće“ kao metaforu za nacionalni preporod, jačanje seljačkog pokreta (HSS) i duhovno buđenje. Vrtar kombinuje realističan prikaz seoskog života sa lirskim i idealističkim pasažima, ističući teme pravde, obrazovanja, solidarnosti i ljubavi prema zemlji i ljudima.
Stil je pristupačan, topao i angažovan, tipičan za književnost blisku Seljačkoj slogi. Delo odiše optimizmom i verom u snagu običnog čoveka, uprkos teškim društvenim uslovima Kraljevine Jugoslavije. Kritičari su primetili autentičnost u prikazu seoskog mentaliteta i društvenih problema.
Veliko proleće je relativno retko antikvarno izdanje i predstavlja zanimljiv primer književnosti hrvatskog seljačkog pokreta u međuratnom periodu. Danas se čita kao dokument vremena i svedočanstvo nacionalnih i društvenih nada 1930-ih.
Jedan primerak je u ponudi
