Na vrhu jezika i pera (1932.-1942.)

Na vrhu jezika i pera (1932.-1942.) jedna je od poslednjih knjiga koje je Vladimir Nazor objavio pre odlaska iz Zagreba 1942. godine i pridruživanja partizanskom pokretu. Iz tog razloga, delo se danas čita ne samo kao književna zbirka već i kao zanimljiv dokument prekretnice u autorovom životu i hrvatskoj kulturnoj istoriji.

Knjiga objedinjuje eseje, članke, književne beleške i kraća razmišljanja pisana tokom više godina. U njima Nazor raspravlja o jeziku, književnosti, umetnosti, prirodi i kulturnoj tradiciji, ali i o širim pitanjima ljudske sudbine, stvaralaštva i nacionalnog identiteta. Prepoznatljivim stilom spaja erudiciju, pesničku osetljivost i lično iskustvo, stvarajući tekstove koji se kreću između književne kritike, memoarske proze i filozofske meditacije.

Knjizi posebnu vrednost daje njen istorijski kontekst. Objavljena u Zagrebu tokom Drugog svetskog rata i za vreme NDH, pripada poslednjem periodu Nazorovog javnog delovanja u okviru kulturnog sistema tog vremena. Iste godine autor je napustio Zagreb, a njegove kasnije političke i književne aktivnosti su poprimile sasvim drugi pravac. Iz tog razloga, Na vrhu jezika i pera može se posmatrati kao svojevrsni završetak jedne faze Nazorovog života i rada.

Danas je knjiga zanimljiva i kao književna zbirka i kao kulturno-istorijski dokument koji osvetljava položaj jednog od najznačajnijih hrvatskih pisaca u složenim okolnostima ratne 1942. godine.