Kontrarevolucija i revolt
Kritička analiza društvenih sukoba nakon ustanaka šezdesetih godina, uspona konzervativnih snaga i mogućnosti radikalne promene. Markuze istražuje odnos između pobune, represije, slobode i oslobođenja.
Kontrarevolucija i pobuna (1972) jedno je od glavnih dela Herberta Markuzea, nemačko-američkog filozofa i istaknute ličnosti Frankfurtske škole. Napisano nakon masovnih studentskih, antiratnih i društvenih ustanaka 1960-ih, delo istražuje mogućnosti za revolucionarne promene u razvijenim industrijskim društvima.
Markuze analizira kako postojeći politički i ekonomski poredak reaguje na zahteve za oslobođenjem. On posmatra kontrarevoluciju ne samo kao otvorenu represiju, već i kao proces u kojem se društveni otpor neutrališe političkim pritiskom, ekonomskom moći, manipulacijom i asimilacijom radikalnih ideja u postojeći sistem.
Posebnu pažnju posvećuje studentskim pokretima, Novoj levici, borbi protiv rasizma i imperijalizma, kao i odnosu između društvenih promena i svakodnevnog života. Ispituje potencijal za povezivanje različitih emancipatorskih pokreta i prepreke koje stoje na putu njihove kolektivne akcije.
Umetnost, kultura i estetska dimenzija oslobođenja zauzimaju značajno mesto u knjizi. Markuze ističe sposobnost umetnosti da ospori ustaljene oblike iskustva i otvori prostor za zamišljanje drugačijeg tipa društva.
Kontrarevolucija i pobuna predstavlja značajan doprinos kritičkoj društvenoj teoriji i političkoj filozofiji, posebno za razumevanje međusobnog uticaja društvenog otpora, institucionalne moći i mogućnosti za emancipaciju.
Jedan primerak je u ponudi
