Sveto pismo Staroga i Novoga zavjeta
Klasičan prevod Svetog pisma na srpski jezik, poznat kao Vuk-Daničićeva Biblija. Novi zavet je preveo Vuk Stefanović Karadžić (1847, Beč), a Stari zavet Đuro Daničić (završen 1865, objavljen 1868. u Beogradu).
Britansko i inostrano biblijsko društvo preuzelo je izdavaštvo, revidiralo i masovno distribuiralo Bibliju u nekoliko izdanja (prvo kompletno 1868/1870, zatim ponovljena: 1895. Budimpešta, 1933, 1950, 1972. Beograd/Njujork-London, itd.).
Prevod je zasnovan na originalnim jezicima (hebrejski, aramejski za Stari zavet; grčki za Novi zavet), sa uticajem Septuaginte i crkvenoslovenskog nasleđa, ali u duhu Vukove jezičke reforme: narodni jezik, štokavski ekavski, latinski ili ćirilični u zavisnosti od izdanja. Daničićev Stari zavet je poetan, ritmičan, arhaičnog izraza, ali pristupačan - smatra se jednim od najlepših prevoda Biblije na južnoslovenske jezike, sa izvanrednom melodijom i snagom izražavanja (npr. Psalmi, Propovednik, Isaija).
Britansko društvo ga je intenzivno širilo među Srbima, Hrvatima i drugim Slovenima, često u „hrvatizovanim“ varijantama:
- Redakcija Bogoslava Šuleka (Novi zavet i Psalmi, ijekavski/hrvatski elementi);
- Milan Rešetar (cela Biblija, revidirano izdanje).
Ove adaptacije su ga učinile prihvatljivim u hrvatskom kontekstu sve do pojave novijih prevoda (Šarić, Jerusalimska Biblija, Zagreb 1968).
Ovo je fundamentalni prevod za srpsku i delimično hrvatsku kulturu 19. i 20. veka – pod uticajem književnosti, jezika, poezije (npr. Njegoš, modernisti). Kritikovan zbog protestantskog naglaska (Društvo nije denominaciono), ali hvaljen zbog jezičke lepote, preciznosti i ritma. I danas se koristi u pravoslavnim i evangelističkim krugovima.
Ključna vrednost prevoda je spoj narodnog jezika i biblijske uzvišenosti – „neprevaziđen“ od strane mnogih u poetske i egzistencijalne svrhe.
Jedan primerak je u ponudi
