Metodika književnog odgoja i obrazovanja

Dragutin Rosandić, jedan od osnivača savremene metodologije književnosti u Hrvatskoj, sistematski razrađuje naučne osnove nastave književnosti u svom delu Metodologija književnog obrazovanja. Knjiga polazi od shvatanja da metodologija nije samo praktična disciplina, već samostalna naučna grana koja povezuje književnu teoriju, pedagogiju, psihologiju i lingvistiku. Njen cilj je oblikovanje nastavnog procesa u kojem učenik postaje aktivni učesnik — tumač, čitalac i stvaralac književnog značenja.

Rosandić naglašava da se nastava književnosti ne sme svesti na analizu i tumačenje teksta, već mora razvijati estetsku osetljivost, emocionalno iskustvo i slobodu mišljenja učenika. U srži metodološkog pristupa je književna komunikacija — odnos između autora, dela, učenika i nastavnika. Autor nudi modele interpretativnog dijaloga i metode koje podstiču participativno čitanje, povezano sa ličnim iskustvom učenika.

Posebna vrednost knjige leži u njenom naučnom pristupu i jasno definisanim didaktičkim ciljevima: razvijanje kulture čitanja, kritičkog mišljenja i moralnih i estetskih vrednosti. Rosandićeva metodologija je osnova takozvane „Zagrebačke metodičke škole“ i bila je ključna za formiranje nastavnih planova i programa i stručno usavršavanje nastavnika i profesora hrvatskog jezika.

Delo je i danas nezaobilazno u pedagoškom i književnom obrazovanju, jer spaja književnu teoriju i nastavnu praksu u sveobuhvatnu naučnu paradigmu književnog obrazovanja.