Andrićev skriveni teatar

Knjiga razvija tezu da je Andrićevo pripovedanje zapravo „pozorište u prozi“ – da su romani i kratke priče izgrađeni po pravilima klasične i moderne drame, samo bez scenskih uputstava.

Bašović detaljno analizira:

• „Na Drini ćupriju“ kao epsko pozorište u jedanaest činova sa ćuprijom kao stalnom scenografijom i istorijskim događajima kao promenama svetlosti
• „Travničku hroniku“ kao dramu u tri dela sa konzulima kao klasičnim antagonistima i Davilom kao „rediteljem“
• „Prokletu avliju“ kao savršenu tragediju u pet činova
• priče „Jelena, žena koje nema“, „Zeko“, „Žeđ“, „Most na Žepi“ kao monodramske forme i „tableau vivant“

Nova u odnosu na prvo izdanje (2014) su poglavlja o Andrićevim neobjavljenim dramama iz rukopisnog nasleđa („Smrt u Sinanovoj tekiji“, „Gospođica“ - fragmenti), i analiza „Znakova pored puta“ kao zbirke „scenskih minijatura“.

Bašović koristi savremenu teatrologiju (Breht, Piter Bruk, Ježi Grotovski) i pokazuje kako Andrić anticipira pozorište apsurda i postdramsko pozorište. Knjiga je bogata šemama, tabelama činova i poređenjima sa Šekspirom, Čehovom i Beketom.