Ideja proze
Sa delima G. Agambena, tradiciji se priznaje uloga u prenošenju jezičkog ili kulturnog fenomena iz prošlosti u sadašnjost, ali prenošenje više nije u službi povratka istog već, paradoksalno, povratka novog.
Tradicija (tradizione) koja zahteva prenošenje u obliku prevoda (traduzione) – zato što dolazi iz prošlosti i ne govori jezikom sadašnjosti – ne može a da ne ima efekat izdaje (tmdimento). Ovo otkrivanje istine kroz njenu izdaju bilo je sasvim jasno savremeniku T. S. Eliota, V. Bendžaminu: Da bi deo prošlosti bio dotaknut sadašnjim trenutkom, ne sme postojati kontinuitet između njih. Drugim rečima, ako bi tradicija bila u stanju da učini celu sadašnjost, da iznese na površinu celokupno potopljeno kulturno dobro, granica između prošlosti i sadašnjosti bi nestala bez traga, a sa njom i istorija. Imajući u vidu kuda bi tačno vodio takav pokušaj rešavanja problema ljudske komunikacije i istorije, Agamben preuzima zadatak da artikuliše, paralelno sa svojim najoriginalnijim filozofskim projektom – da misli postojanje jezika kao postojanje potencije (D. Heler-Roazen) – nastavak Bendžamina drugim sredstvima.
Jedan primerak je u ponudi
