Ruska književnost

Moje pokoljenje

” Katkad me obuzima velika radoznalost – ponekad, u dokon čas: kad se, na primjer, vlak zadrži na nekoj raskrsnici zatrpanoj tovarom za nove gradnje – građom, drvom, vatrostalnim crijepom – pa se putnici uzmeškolje na klupama…”

Moskva – Petuški

Postmoderna prozna poema Venedikta Jerofejeva danas se smatra klasikom nove ruske književnosti. Upoređuje se sa Gogoljem i Harmsom zbog svoje poetike apsurda, satire i metafizičke dubine.

Mrtve duše

„Mrtve duše“ (1842) je briljantna satira koja razotkriva moralnu i društvenu trulež carske Rusije kroz Čičikovljevu prevaru sa mrtvim kmetovima, uz Gogoljevu virtuoznu mešavinu humora, ironije i lirizma.

Mrtve duše

„Mrtve duše“ (1842) je briljantna satira koja razotkriva moralnu i društvenu trulež carske Rusije kroz Čičikovljevu prevaru sa mrtvim kmetovima, uz Gogoljevu virtuoznu mešavinu humora, ironije i lirizma.

Na modrom polju

Priča o devojci po imenu Olja Ilimeneva u ruskom selu i provinciji pre revolucije. Kroz folklorni, ornamentalni stil, Remizov opisuje njen život, porodicu, hodočasnike, svakodnevicu i duhovnu potragu na „plavom polju“ ruske zemlje.

Naporno Proljeće

Negdje u Njemačkoj: dokumentarna pripovijest o Crvenom orkestru

Nova skrižaljka

„Nova ukrštenica“ je dragoceno svedočanstvo o ruskom društvu u turbulentnom postrevolucionarnom periodu – iskreno, ponekad kritičko, ali uvek zanimljivo i čitljivo. Danas se ceni kao odličan primer ruske proze 1920-ih.

Običaji rasterjajeve ulice

Oblomov

„Oblomov“ prati plemića Iliju Iljiča Oblomova, dobrodušnog čoveka, ali paralisanog lenjošću i pasivnošću. Njegova nesposobnost da deluje uništava mu život, ljubav i budućnost, suprotstavljajući ga njegovom aktivnom prijatelju, Štolcu.